Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Meines en Bernhard


Het fotoalbum is hier te zien. Alle foto's copyright Ted Meines. De folder over het borstbeeld van Meines kunt u hier lezen.


Jonge jaren

Tweede Wereldoorlog

Begin militaire loopbaan

Tocht naar de Oost

Terugkeer naar Nederland

Latere loopbaan

De Hartstichting

Onder Indonesische veteranen

Tot slot

Onderscheidingen

Verantwoording

Literatuur

Meer informatie


Jonge jaren

Tette (Ted) Meines (25 september 1921 - Leidschendam, 24 december 2016) groeide op te Huizum in een gezin van vier kinderen. Royal Artillery 2Zijn vader was actief als werkmeester bij de Nederlandse Spoorwegen, bij de Provinciale Politie en daarnaast lid van de Gemeenteraad en de Provinciale Staten. Het streven van Meines senior was om uiteindelijk het ambt van burgemeester te bekleden maar die ambitie werd nooit werkelijkheid.

Aldus hoopte hij dat zoon Ted zijn droom zou realiseren. Hiertoe zorgde hij ervoor dat deze bij de Gemeente kwam te werken, waar hij de diverse diploma's behaalde die nodig waren om uiteindelijk eerste burger van het dorp te kunnen worden. Maar de Tweede Wereldoorlog gooide roet in dit eten. Meines junior werd  in 1940 opgeroepen voor de militaire dienst en geplaatst bij de veldartillerie.

Tweede Wereldoorlog

In 1942 werd Meines gedwongen onder te duiken omdat hij was aangewezen voor een tewerkstelling in Duitsland. Daarnaast trad hij toe tot het verzet, waar één van zijn taken bestond uit het veilig onderbrengen van Joodse families met kinderen, die anders zoudenYad Vashem worden gedeporteerd. Van de twintig jonge mensen, die samen met Meines de verzetsgroep vormden, overleefden maar vier de oorlog.

Hijzelf werd opgepakt en ter ondervraging in een cel in een klein plaatsje bij Hoensbroek geworpen in afwachting van deportatie naar een concentratiekamp. Meines werd tijdig bevrijd door het Limburgse verzet, maar niet nadat hij bloedige vingerafdrukken op de tralies van zijn cel had achtergelaten, in een vergeefse poging zichzelf eerder te bevrijden.

Hij dook hierop onder in Zuid-Limburg en kreeg een schuilnaam, Sjoeke Nutma en een schuilfunctie, die van dominee, die preekte op de kansel. Pas in 1945 zou hij zijn eigen naam weer terugkrijgen.  

De oorlogsjaren vormden Meines. In deze moeilijke tijd ervoer hij de aanwezigheid van God en nam hij zich voor om opnieuw te beginnen. Zodoende zag het jaar 1945 een herboren Meines, die nu toetrad tot de Binnenlandse Strijdkrachten en werd ingedeeld bij de Politieke Opsporingsdienst, die collaborateurs identificeerde en arresteerde.

Begin militaire loopbaan

Niet lang na de bevrijding, in januari 1946, meldde Meines zich als Oorlogsvrijwilliger om zijn landgenoten in Nederlands Oost-Indië te helpen bevrijden. Zijn ambitieuze vader, die hem een post toedacht van gemeentesecretaris in SRoyal Artillery - kopieneek, meldde hij dat hij zijn levensweg had herzien en misschien die functie zou overwegen maar pas nadat hij terug zou komen uit Nederland-Indië.

Meines werd nu naar Engeland, naar Mill Hill (Wolverhampton), gezonden, waar hij (tot zijn verbazing) werd aangewezen om de officiersopleiding te gaan volgen. In januari 1947 werd hij benoemd tot eerste luitenant. Eind 1947 keerde hij naar Nederland terug, waar hij, tot zijn grote woede, van de Generale Staf op de Julianakazerne hoorde dat hij niet naar de Oost zou worden gezonden maar diende, mede vanwege zijn net genoten opleiding, mee te werken aan de wederopbouw van het Nederlandse leger. Zijn aandeel hierbij diende hij te concretiseren als instructeur bij de Kaderschool der veldartillerie in Tilburg.

Toch naar de Oost

Meines bood hierop zijn ontslag aan maar dit werd niet geaccepteerd omdat hij voor vijf jaar getekend had. Uiteindelijk vertrok hij, ingedeeld bij de 43ste afdeling veldartillerie, pas  in mei 1948 met de Grote Beer naar Oost-Indië. Aldaar werd hij als een der laatste officieren te Buitenzorg beëdigd tot eerste luiteOp patrouille door de regennant en op Java in Bantam, standplaats Serang, bij het 432ste Bataljon geplaatst.

Op deze plek werd Meines zich bewust hoe het was om de operationele verantwoordelijkheid te hebben, terwijl hij ver van huis en ver van het militair oppercommando (gelegerd te Buitenzorg) was. Hij leerde hier zelfstandig beslissingen te nemen en aldus kreeg op deze plaats zijn beroepsofficierskern klank en kleur.

In december 1949 vond de soevereiniteitsoverdracht plaats en dienden de Nederlandse troepen naar het Vaderland terug te keren. Omdat er echter gebrek aan scheepsruimte was werden de manschappen voor enige tijd geconcentreerd rond Batavia. Voor Meines en zijn jongens was een depot nabij BandoenIn INdieg de aangewezen plaats. Meines had echter zijn ouders moeten beloven dat hij goed voor de onder hem geplaatsten zou zorgen.

Doordat Meines de kans kreeg in en rondom Buitenzorg enige verkenningen te doen kon hij een beter onderkomen detecteren. Tussen Salek en Gedeh, aan de weg naar van Buitenzorg naar Soekaboemi, ontdekte hij hotel Lido, waar hij en zijn troep een goed onderkomen konden inrichten. Niet veel later ontmoette hij zijn dan toekomstige echtgenote, Doreen de Veer, die in de functie van medewerker van de apotheek, actief was als lid van het Vrouwenkorps van het KNIL te Bandoeng.

Terugkeer naar Nederland

Pas in december 1950 keerden Meines en De Veer met aparte schepenDoreen de Veer terug naar Nederland, waar Meines zich opgaf voor een studie in Amerika. De Korea-oorlog leek even een spaak in het wiel te steken omdat de Verenigde Staten bij de opleidingsplaatsingen voorrang gaven aan manschappen uit Zuid-Korea. Intussen werd hij geplaatst bij de School voor Reserveofficieren der Artillerie te Breda en trouwde op 7 maart 1952 met De Veer. Het echtpaar kreeg twee kinderen, een zoon en een dochter.

Uiteindelijk kon Meines toch de opleiding te Fort Sill (Oklahoma) in de Verenigde Staten volgen en aldus vertrok hij per Rijndam in dieTrouwfoto Meines richting. Zijn tijd aldaar besteedde hij, samen met zijn Nederlandse medestudent Cor de Jaeger (later chef van de Defensiestaf), zeer nuttig.

Tijdens een kerkdienst op Paasmorgen ontmoette hij Martin Luther King, die hem adviseerde "to be yourself, be good and tell it"; deze wijze les nam Meines zeer ter harte. Terug in Nederland werd hij in de functie van instructeur in augustus 1952 weer bij de School der Reserveofficieren der Artillerie te Breda geplaatst (tot 1956). Hij ging toen wonen aan de Cavaleriestraat, gelegen tegenover de Trip van Zoudtlandtkazerne.

Latere loopbaan

Een der veelbelovende pupillen van Meines indertijd was de latere Minister van Defensie Wim van Eekelen, die een opleiding tot kanonnier volgde. Van 1956 tot 1957 volgde Meines een cursus stafdienst aan de Hogere Krijgsschool, waardoor hij toegang kreeg tot dMeines op jongere leeftijde overige krijgskundige studies aldaar en het brevet voor toetreding tot de Generale Staf behaalde.  Hij werd toen, in de rang van kapitein, overgeplaatst bij de sectie G4, legerkamp Apeldoorn, en in mei 1961 bevorderd tot majoor.

In deze functie, en werkzaam bij de sectie operaties bij het hoofdkwartier van de landmacht, vloog hij in 1966 samen met kolonel H. Franssen, commandant van de 101ste genievechtgroep, met een troopship naar Pisa, waar brood en boeken werden afgeleverd voor de Nederlandse militairen, die in Florence waterzuiveringsinstallaties hadden ingericht. Franssen en Meines wilden zich persoonlijk op de hoogte stellen en tevens grondpersoneel in Catania oppikken en deze naar Marinevliegkamp Valkenburg overvliegen.

Half 1967 werd Meines bevorderd tot luitenant-kolonel en bij de staf van het eerste legerkorps te Den Haag geplaatst. Vervolgens was Meines gedurende langere tijd actief als plaatsvervangend commandant van de 42ste Pantserinfanteriebrigade te Assen (vanaf 1971). In de rang van kolonel diende hij enige tijd te Seedorf, een locatie die hij zelf mede had helpen uitzoeken. Terug in Nederland werd hij onder meer geplaatst als souschef van de dienst kwartiermeester generaal en bevorderd tot brigade-generaal (1973). In 1976 verliet hij de dienst in de rang van generaal-majoor met pensioen. Later werd hij titulair bevorderd tot luitenant-generaal.

De Hartstichting

In 1950 had Meines al zijn opwachting gemaakt bij Prins Bernhard, die hij eerder in Engeland (1947) had leren kennen, met het idee om, samen met Gerard Peijnenburg, een vereniging voor Veteranen, Het Veteranen Legioen Nederland, op te richten, naar Prins Bernhard en generaal Meines 2voorbeeld van de Royal British Canadian Legion.  Prins Bernhard droeg Meines op hier voorzitter van te worden, iets wat uiteindelijk pas veel later (1986) zou gebeuren. Eerder vond Meines dat hij  onvoldoende kennis der menswetenschappen had en slechts in de materie goed onderlegd was.

Nadat hij met functioneel leeftijdsontslag was gegaan benaderde de voormalige burgemeester van Den Haag, Hans Kolfschoten, hem in 1977 om een belangrijke functie (coördinerend directeur) binnen de Nederlandse Hartstichting te gaan bekleden, daar het bestuur daarvan tot dan toe slechts uit medici bestond en men iemand nodig had die de zaken analytisch en van enige distantie kon bezien. Aldus geraakte Meines van de ene op de andere dag in de wereld der charitatieve instellingen.

Meines leidde vanaf mei 1980, toen er een conflict ontstond met een der directeuren, P.J.H. Kierkels, die aftrad, het bureau van de Hartstichting. Hij werd op 1 juli 1984 in zijn functie van coördinerend directeur opgevolgd door dr. E. Dekker, omdat hij toen toetrad tot het bestuur van de Hartstichting.

Onder Indonesische veteranen

In de tijd dat Meines zijn positie bij de Hartstichting bekleedde reDecoraties Meines - kopieisde hij hiervoor de gehele wereld rond, gedurende welke tochten hij onder meer symposia visiteerde. Tijdens een van deze reizen resideerde hij in Jakarta (1980), waar men een groot hartcentrum wilde opzetten; dit was logistiek bezien geen goede keuze, reden waarom hierover een bijeenkomst was belegd. 's Avonds ontmoette Meines toen voor het eerst Indonesische veteranen, de voormalige tegenstanders.

In 1988 werd hij, eerder al voorzitter van de Bond van Wapenbroeders, de fusienaam van de sinds 16 mei 1967 samengevoegde Veteranen Legioen Nederland en de Nederlandse Bond van Oudstrijders, benoemd tot eerste voorzitter van de Veteranenstichting. Hier was een van zijn taken het tot stand brengen van het Veteranenplatform, waarvan hij voorzitter werd. Met name in de beginjaren was het een zeer moeilijke aangelegenheid om de diverse veteranengroepen bijeen te brengen; later keek men minder afstandelijk naar elkaar.

Tot slot

Meines tracht, zelfs op zijn hoge leeftijd, nog immer de belofte die hij deed na de woorden op diens sterfbed van Prins Bernhard, dat hij het niet meer kon maar dat MPrins Bernhardeines zijn taak voort moest zetten, te vervullen. Het borstbeeld dat men hem in 2013 schonk was hem te veel eer, immers het werk voor veteranen was het werk van velen geweest.

De band tussen Meines en het Koningshuis is altijd warm geweest. Tijdens een bezoek van Koning Willem-Alexander aan Meines meldde de Koning dat hij zijn grootvader in de afgelopen jaren zo erg gemist had en dat hij, als hij een opa nodig zou hebben, hij graag Meines zou kiezen. 

Hand in hand met de Koning gezeten sprak Meines de woorden: "Ziet u mij maar als plaatsvervangend grootvader. En als uw moeder dat niet goed vindt... dan moest u dat toch maar doen."


Filmpje Frits Ahlrichs. Koning Willem Alexander en generaal Meines.


OnderscheidingenOfficier in de Orde van Oranje Nassau - kopie

  • Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw
  • Officier in de Orde van Oranje-Nassau met de Zwaarden (1969)
  • Ereteken voor Verdienste in Goud
  • Ereteken voor Vrede en Vrede
  • Mobilisatie Oorlogskruis
  • Officierskruis XXX
  • Croix de la Confédération Européenne des anciens Combattants
  • Yad Vashem

Verantwoording

  • Interview met Generaal T. Meines
  • Foto's: drs. M.A. de Groot in overleg met generaal Meines. Copyright foto's: generaal T. Meines
  • Tekst: drs. M.A. de Groot

Literatuur

  • 1966. Nederlands brood naar Florence. In: De Tijd, 17 november 1966
  • 1980. Directeur Hartstichting weg na conflict. In: Nieuwsblad van het Noorden, 12 mei 1980
  • 1984. Opvolging binnen de Hartstichting. In: Nieuwsblad van het Noorden, 14 juni 1984
  • 1987. Wapenbroeders verlenen diensten. In: Nieuwsblad van het Noorden, 29 mei 1987
  • 1987. Eerbetoon aan gevallenen. In: Limburgs Dagblad, 17 december 1987
  • 1989. Defensie gaat open dag voor veteranen uit de Tweede Wereldoorlog houden. In: De Telegraaf, 15 december 1989

Meer informatie

  • 2013. L. van Aggelen. Ted Meines. Erevoorzitter Veteranen Platform. White Elephant Publishing.
  • 2013. Folder: Ted Meines. Erevoorzitter Veteranen Platform. Een Bronzen buste als eerbetoon.
  • Bovenstaande  folder kunt u hier lezen

 [ Terug ]

 

 

 

f t

Login