Nottwewalsl


 Inleiding

Tijdens de regionale veteranendag van Gooise- en Wijdemeren, Weesp en Hilversum hield burgemeester van Wijdemeren, Freek van Ossel, een vraaggesprek met vier veteranen. 
 
Van Ossel behandelde tijdens de bijeenkomst de volgende onderwerpen: Waarom ging u er heen? Wat was de reden dat u ging? Hoe was het daar?Wat waren de omstandigheden en kunt u daar wat meer over vertellen? Hoe was de omgang met andere militairen en het thuisfront? Is de uitkomst van de missie datgene geworden wat u gedacht had en heeft het ook uw leven beïnvloed? 
 
Aan het vraaggesprek namen de volgende veteranen deel
 
• Henk Zomer (Nederlands-Indië, september 1948-april 1951), toen 18 jaar. Zomer was actief als Storm Pionier (infanterie). 
 Niels Mulder (CBMI-9 Irak), september 2017-januari 2018), toen 23 jaar. Mulder was actief als trainer/opleider. 
Eric Torsing (Unifil, Libanon), november 1981-mei 1982, toen 21 jaar. Torsing was actief bij het Anti-Tank Peloton (TOW).
• Marilyn Newalsing (SFIR1 – Irak), juni 2003-december 2003, toen 30 jaar. Newalsing was actief als Marine Arts. 
  
Dit artikel is een transcriptie van het interview met Marilyn Newalsing, Marine Arts. Aan het einde van dit artikel kunt u de volledige film zien, die door Frits Ahlrichs van het interview met Marilyn Newalsing gemaakt is (bewerking: Menke de Groot). Een * betekent dat burgemeester Van Ossel de vraag stelde en een - het antwoord van Marilyn Newalsing daarop.  De vier veteranen
 
Weergave interview
*Marilyn, jij was huisarts en ging naar Irak toe, waarom was dat?
 
-Het was veel leuker. Ik zat als dokter op de huisartsenpraktijk op het ziekenhuis. Maar er is daar een heel groot rood-grijs gebied, waar het veel leuker is. En ik was bij de Marine en ik ging varen, ik ging vliegen, wargames doen, ik ging leuke dingen doen allemaal. Ik sprong uit helikopters…. 
 
En ik was drie maal op zee geweest en stond met een plunjezak op de kade. De kolonel van de gezondheidsdienst belde: “je moet nu komen. Je wordt volgende week overgeplaatst naar het Korps Mariniers in Doorn.” Wist ik veel dat ik met die jongens op stap ging. Ik werd overgeplaatst en voordat ik het doorhad zat ik als de enige vrouw tussen al die mannen (8.000 man) in Irak. Op een gevaarlijk missie, want Saddam Hoessein was bezig, hij was nog niet gepakt. Maar weet je, je denkt er niet over na. Het wordt je gevraagd en je doet het gewoon.  
 
*Heb je als arts ook mooie herinneringen aan je uitzendingen?
 
- Los van mijn functie als arts: ik heb hele mooie herinneringen. Ik heb in het huis van de Bijbelse Abraham gestaan in Ur. Dat was een historisch object dat bewaakt werd door de militairen vanwege de historische waarde. 
De Paus had nog een week daarvoor gevraagd de plaats te mogen bezoeken maar hij werd geweigerd.  En wij stonden midden in het huis van Abraham, in Ur. Jeugdportret
 
*Als ik kijk naar de leefomstandigheden die je daar tegenkwam, hebben die invloed gehad op de manier waarop je tegen omstandigheden in Nederland aankeek?
 
*Ja, je bent er heel dankbaar voor, als je terugkeert naar Nederland. Het is heel opvallend: ik heb negen maanden in de woestijn gezeten, echt de woestijn, het was 70 graden Celcius. We gingen het kamp opzetten want er was niets. Er was geen infrastructuur. De containers met blikjes op de kade hielden het tot 50 graden uit. Die sprongen, alles was bedorven.  
 
Mijn infusen waren bedorven, mijn pillen, mijn antibiotica, alles was naar de knoppen. Dus wij hebben, voor wij de containers in konden, wij hebben vier maanden lang blikvoer gegeten. Nou, het is fantastisch voor je lijn, dat wel...... Ik kan geen blikvoer meer zien.  
 
Maar je bent ontzettend dankbaar wanneer je terugkeert vanuit een land waar chaos heerst, oorlog is, dat bermbommen, spijkerbommen heeft in de lantaarnpalen.... Het moment dat je landt in Eindhoven en onder escorte naar de kazerne rijdt. Dan ben je blij dat je in een veilig land zit. En ik moest wennen aan de verkeersborden, alles was netjes georganiseerd, de supermarkt.... Blommetjhes
 
En ik dacht: “Wow, wat ben ik blij", vooral met de structuur die er heerste in Nederland. En je bent dankbaar. Ik kan slapen in elke stoel. Dus je wordt heel makkelijk, je past je heel makkelijk aan. 
 
*Hoe was de communicatie met het thuisfront bij jou tijdens je missie?
 
-De eerste drie maanden dat we op missie waren, ik ging met een vooruitgeschoven post van het Korps Mariniers, waren we zo diep undercover, want er was geen infrastructuur, er was niets opgezet, dus er was geen communicatie met de buitenwereld. En het is heel bijzonder om in gevaarlijke omstandigheden te zitten. Je kweekt een hele hechte sociale band en daar richt je je op....en de communicatie met het thuisfront, tja, het thuisfront weet: als je niet communiceert....
 
Kijk, als je dood bent dan belt Den Haag met je thuisfront. Ja, een beetje zwarte humor, maar... Dat doen ze, dan weten ze dat.. Maar je hebt geen notie van nieuws van de buitenwereld, niets. Toen eenmaal de communicatie weer op gang kwam was het via diskettes, je mails werden uitgeprint, gecensureerd en aangeleverd. En omgekeerd ook. 
 
De dokter, ik dus, had voor noodgevallen een satelliettelefoon, die deed het midden in de woestijn, overal, om helikopters naar binnen te halen als het nodig was. En die kon ik dus gebruiken af en toe. Maar dat was de communicatie. 
 
*Keken mensen anders tegen jou aan toen je terugkwam?
 
-Iedereen was blij dat ik terug was. Maar het was een beetje tweeledig: ik heb missie- en medisch beroepsgeheim. Maar ik voelde mij nog nooit zo onveilig als in mijn eigen huis. Ik voelde mij op kamp en op missie veiliger. Het gekke was: ik was met een groep jongens en we letten allemaal op elkaar. Ik rook niet, maar ik kan geweldig sjekkies draaien. En ik sliep altijd met een pistool onder mijn kussen. Dat moest, want de dokter vecht niet maar de dokter beschermt wel haar patiënten.  Dus je wordt geleerd om te schieten, je krijgt een klein pistool. Daar sliep ik altijd mee onder mijn kussen. Marietje
 
Toen ik het vliegtuig in ging uit Irak, er werd een vliegtuig gestuurd om ons op te halen, je levert je wapens in. Dan moet je hopen dat ze je met een mortier niet, bij het opstijgen, de lucht uitschieten, want dat gebeurde in die tijd. 
 
En ik kwam terug die eerste avond en ik bleef maar voelen onder mijn kussen, naar het wapen. En je voelt je heel naakt, zonder wapen, want je denkt: "er is geen reden toe", maar je hebt negen maanden geslapen met een wapen onder je kussen... En dat was een onrealistisch, onveilig gevoel. Het heeft wel even geduurd...
 
Je bent alerter. Als ik in de auto zit kijk ik 180 graden om mij  heen.... Het heeft mijn zintuigen verscherpt.    
 
*Vonden mensen je veranderd?
 
-Het gekke is dat, omdat je zelf een hulpverlener bent: wie helpt de hulpverlener? Dus er wordt van jou verwacht dat je het aankunt, je bent stoer, je bent sterk... Je wordt meteen weer op een post geplaatst. Ik ging meteen ook weer op oefening. Het is niet zo dat je even kan zitten en bijkomen of.... je gaat gewoon door.   
 
-Er wordt van jou verwacht dat je het aankan: je bent stoer, je bent sterk, dus bij terugkeer ging ik direct weer op oefening. Ik kon niet even bijkomen, ik ging gewoon door. 
 
*Zou je weer gaan?
 
-Absoluut. Weet je, ik heb er zoveel van geleerd. Als het een ding heeft gedaan dan is het dat het ruggegraad heeft gekweekt. Ik ben nooit meer bang geweest voor iets, voor omstandigheden. Spring erin. Je moet vertrouwen op de mensen om je heen. 
 
*Je hebt het pistool onder je kussen niet meer nodig?Bosjebloemen
 
-Die wel ja.....Nu niet meer, maar in het begin wel....
 
*Is Nederland voldoende trots op veteranen?
 
-Absoluut. Ik heb afgelopen vier mei op de Dam gestaan in de Erehaag voor de Koning en ik merkte met hoeveel respect en ceremonieel het was omgeven. En als je daar staat word je overspoeld met trots. Je voelt de trots van mensen ook op je en van buitenlanders die dat ervaren. Dus naar mijn idee is het er en wordt alleen maar groter.  
 
*Heb je nog adviezen voor mensen die nog op missie moeten?
 
-Ik heb geen intellectuele ideeën erover maar ik leerde een ding bij het Korps Mariniers, en dat was kort door de bocht, dat was: verstand op nul, gewoon doen, gaan en geniet ervan.  En als je een probleem hebt, heb het erover met je maten. 
 

Film, gemaakt door Frits Ahlrichs, bewerking door Menke de Groot, van het interview met Marilyn Newalsing. Indien u de film niet kunt zien klik dan op deze link
 

 
 
 
 
f t