11781674 10200667643489801 5048039672303829775 n


Bijna vier jaar in de Oost, bijna vier jaar in opdracht van de Nederlandse Regering gestreden voor Recht en Vrede. En dan: de strijd tegen de bureaucratie.... Bezie het fotoalbum met alle documenten....


Een soldaat raakt gewond

Aad van der Burg (Maassluis, 13 oktober 1927 - Leiden, 7 juli 1998) was als dienstplichtig soldaat van mei 1946 tot en met augustus 1949 actief in Nederlands-Indië, waar hij in juni 1947, tijdens een patrouille tussen Padang en het vliegveld Tabing, dAstrid 234oor een ontploffende boobytrap aan beide voeten gewond raakte. In eerste instantie  leek het letsel mee te vallen en werd Van der Burg behandeld door de bataljonsarts van zijn eenheid, 1-8 RI.

Na enige tijd begonnen de wonden echter te ontsteken en werd opname in het bataljonsziekenhuis aan de Handelskade in Padang geadviseerd. Daar genezing uitbleef zond men Van der Burg door naar het Militair Hospitaal in Batavia, waar men hem wist te genezen. In totaal was Van der Burg gedurende een periode van drie maanden niet in staat dienst te doen.

Toen, in 1990, het Draaginsigne Gewonden werd ingesteld vroeg Van der Burg, die dus als gevolg van een vijandelijke actie gewond was geraakt, deze militaire decoratie aan. Ditmaal betrad hij echter het strijdtoneel der bureaucratie, waarin gewoonlijk kantoortijgers,  toetsenbordridders en vertragingstactieken de overwinning op militaire eer behalen.

Strijd tegen kantoortijgers

Van der Burg zond op 1 mei 1992 de volgende documenten in:

  • Originele verklaringen van de behandelend geneesheren
  • Verklaring omtrent gewond raken:  "beide voeten gewond door ontploffende boobytrap"
  • Militaire reisopdracht naar het Militair Hospitaal te Batavia

Op 3 februari 1993 ontving Van der Burg een brief namens de Voorzitter van het Comité Draaginsigne Gewonden, Astrid 249waarin werd gesteld dat "wij u tot onze spijt moeten mededelen dat er stagnatie bij de behandeling van uw melding is opgetreden."  In de circulaire werd ook begrip gevraagd voor het feit dat de beslissing met betrekking tot Van der Burgs melding nog enige tijd zou vergen.

Wat er niet bij werd geschreven was dat men met die  "enige tijd" bedoelde dat Van der Burg tot in de eeuwigheid op erkenning kon blijven wachten. Wellicht had men bedacht dat de aanvrager op enig moment zou overlijden en in de reglementen stond wijselijk opgenomen dat het Draaginsigne Gewonden alleen bij leven kon worden aangevraagd.

De aanvraag van Van der Burg werd in de periode die hierop volgde nimmer afgehandeld. Van der Burg overleed in juli 1998 en had tot die tijd bitter teleurgesteld gewacht op een rechtmatige toekenning en erkenning die niet kwamen.

Vertragingstactieken als wapen tegen militaire eer

De weduwe van Van der Burg vroeg nu alsnog maar nu postuum het Draaginsigne Gewonden aan. Maar.... in de reglementen staat immers dat het Draaginsigne Gewonden alleen bij leven kan worden aangevraagd. Teleurgesteld of niet, onterecht niet toegekend door bureaucratie of niet - regels zijn regels.

Ergens kon men het duiveltje, de afgod der bureaucratie, horen lachen. Wat nu eer? Uiteindelijk is de overwinning aan de reglementen, oorspronkelijk nageleefd of niet. 

f t